Andreas kruizen

 

Welkom op deze site
(vervolg)

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Terug naar homepage

 

De reden dat ik me met Amsterdammertjes ging bezighouden was een heel andere en die gaat al terug tot 1977. Toen stond er op een dag een foto van een Amsterdammertje in het Nieuws van de Dag (de toenmalige ochtendkrant van De Telegraaf). De aanleiding om de foto te plaatsen was dat het paaltje beschilderd was in de stijl van Karel Appel. Dat gaf wat kleur aan een grauwe doordeweekse dag. Alleen jammer dat de kranten toen nog zwart-wit waren.

Dat een krant het beschilderen van een door de overheid geplaatst paaltje als nieuws brengt, laat zien wat voor rebelse daad dat in die tijd eigenlijk was en de oproep van de journalist om dit goede voorbeeld te volgen, was bijna een controversiële oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid.

Dat zelf inkleuren van Amsterdammertjes is wel typisch Amsterdams; een stukje creatief nonconformisme in de openbare ruimte en een vettte, uitdagende knipoog naar het "bevoegd gezag". Het gemeentebestuur mag besluiten overal in de stad paaltjes te plaatsen, maar de Amsterdammer -eigenwijs, eigenzinnig en anti-autoritair als hij is- maakt vervolgens zelf wel uit wat hij er mee doet.

In die 70-er en 80-er post-provo/hippie en flowerpowerjaren zinderde Amsterdam nog van de creatieve energie en die werd 'met verve' losgelaten op de paaltjes. De gemeente vond het na verloop van tijd wel best. Iedere laag verf op de paaltjes was meegenomen, want in een paar decennia tijd plaatste de gemeente jaarlijks tienduizenden Amsterdammertjes als antiparkeerpaaltje en waren het onderhoud en de kosten daarvan nauwelijks meer op te brengen.

<<< vorige pagina
volgende pagina >>>