Amsterdammertjes
tot in de dood

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar homepage

Amsterdammer(tje) tot in de dood

Amsterdammers van de oude stempel zullen zeggen dat je nooit een échte Amsterdammer kan worden. Je wordt als Amsterdammer geboren. Punt. Dan hebben we het over de Amsterdammers die het Amsterdams nog beheersen, die nog beschikken over die unieke Amsterdamse humor en die opgroeiden in een stad waar de mensen zich nog wat van elkaar aantrokken. Dit soort authentieke Amsterdammers moet je met een lampje zoeken in Amsterdam. De meesten wonen al lang in plaatsen als Almere, Purmerend, Hoorn, of Lelystad. Daarheen verhuisden zij toen hun (volks)buurt werd gesaneerd en de huren van de nieuwe woningen te hoog waren om terug te kunnen keren. Maar ach, de woonruimte en het tuintje "in de polder" waren niet verkeerd en zo met al die Amsterdammers bij elkaar bleef het toch een beetje "onder ons". Het grappige is dat zij, ondanks dat ze nu buiten Amsterdam wonen, toch altijd Amsterdammer zullen blijven.

Hun plaatsen in de stad werden ingenomen door de nieuwe Amsterdammers die vanuit alle hoeken van de wereld en gaten van Nederland in Amsterdam neerstreken. Volgens de onnavolgbare logica van de oude Amsterdammers mogen deze mensen zich wel inwoner van Amsterdam noemen, maar Amsterdammer?....... nee, dat is een brug te ver. Het is natuurlijk discutabel. Wie is wanneer nu een échte Amsterdammer? Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wel in de lach schoot toen een collegaatje dat net een blauwe maandag in Amsterdam woonde met haar zachte Brabantse tongval vol overtuiging zei "ik ben een Amsterdammer!" (kijk, een échte Amsterdammer weet dat ze dan toch minstens "Amsterdamse" had moeten zeggen). Ze was er in ieder geval trots op in Amsterdam te wonen, dat was duidelijk.

De vraag is of er nog wel zoiets bestaat als 'de echte Amsterdammer'. Natuurlijk is iedere inwoner van Amsterdam Amsterdammer, maar alleen niet in de klassieke zin van het begrip Amsterdammer. Het verschil is iets dat je moet aanvoelen. Tijden veranderen en de Amsterdammer verandert mee. Wat die oude en nieuwe Amsterdammers delen, is dat de tijden niet alleen veranderen, maar ook onvermijdelijk voeren naar de dag dat Hein op de deur staat te bonzen. En dan ... ja dan zie je die echte, onvervalste Amsterdammers, die niet alleen bij leven maar ook in de dood Amsterdammer willen zijn. Zij verheffen het Amsterdammertje tot grafmonument. Bij de een te zien als bescheiden zuiltje en bij de ander als protserig p(r)aalgraf.

naar Zorgvlied >>>